Jarenlang, wanneer mensen het hadden over Pego in Valenciaanse muzikale kaartHet verhaal was in het meervoud geschreven, alsof de mensen een koorstem hadden die vanuit verschillende plaatsen tegelijk klonk. Ze spraken over groepen, gedeelde scènes, vanuit een manier om de te begrijpen muziek dat is ontstaan uit conjunto en groeide op in een gemeenschap.
Daaruit ontstonden groepen zoals De dove Gossa, Rokende zielen y Het reaccióDeze projecten plaatsten de stad op de Valenciaanse muziekscene en versterkten haar herkenbare muzikale identiteit. Pego was niet alleen een plek van oorsprong: het was een ontmoetingsplaats, een werkplaats voor het gezamenlijk schrijven van liedjes.
Tegenwoordig lijkt het landschap echter van perspectief te zijn veranderd.
De namen die op de voorgrond staan, zijn niet langer groepen, maar soloprojecten: vijfde, Romantische Dimoni, Drasen, Pep de la Tona De laatstgenoemde groep, hoewel ze als zodanig functioneert, wordt aangeduid met een eigennaam. Het meervoud is enkelvoud geworden. Is dit een generatieverschuiving of een diepere transformatie in de manier waarop muziek wordt gecreëerd en geproduceerd? Is de opkomst van individuele identiteiten een reactie op de digitale context of een natuurlijke evolutie na jaren van gedeelde geschiedenis?
Van "wij" naar "ik"
«Er is meer individualisme; er zijn niet meer zoveel groepen als voorheen.wees hij erop Josep Nadal (Pep de la Tona) in een interview in Zero WaveBij een analyse van de huidige Valenciaanse muziekscene functioneert deze uitdrukking bijna als een diagnose: minder stabiele bands, meer projecten onder individuele namen.
Maar gaat het hier wel echt om individualisme in ideologische zin, of staan we voor een... nieuwe architectuur van creatief werk?
Veel kunstenaars die tegenwoordig aan persoonlijke projecten werken, komen voort uit collectieve ervaringen. Carlos Caselles was de leadzanger van Rokende zielen voordat hij aan zijn carrière begon als Romantische Dimoni. vijfde y Drasen maakten deel uit van Het reaccióDrasen sloot zich ook aan. De ontsmetting. Pep de la Tona De muzikale activiteiten worden hervat met de terugkeer van De dove Gossa na zijn politieke carrière.
Dit zijn geen paden die helemaal vanaf nul beginnen. Het zijn wegen die zich vertakken. Ze kennen het podium al; het verschil zit hem in de handtekening onderaan de poster.
Gaat het om artistieke autonomie? Om creatieve controle? Gaat het erom zich aan te passen aan een sector die meer aandacht besteedt aan individuele namen dan aan collectieve structuren?
De paradox van collectief individualisme
Hoewel het persoonlijke projecten betreft, benadrukken verschillende van deze kunstenaars het samenwerkingsaspect van hun werk. Quinto verwoordde het treffend: «Het project draagt mijn naam, maar er werken een aantal fantastische professionals aan mee.De naam alleen al heft het team dus niet op; hij reorganiseert het.
Achter elke lancering schuilt een producenten, artistiek leiders, filmmakers, technischEr is een netwerk dat het project ondersteunt, ook al staat één persoon in de schijnwerpers. Is de soloartiest het publieke gezicht van een eveneens collectief proces?
Carles Caselles heeft in interviews, zoals het Propaganda pel Fet-interview, betoogd "dat zijn alter ego, Romàntic Dimoni, voortkomt uit de overtuiging dat tederheid ook politiek en dat vrijheid, als die niet gedeeld wordt, geen vrijheid is."Het project is formeel gezien een eenmanszaak, maar de boodschap ervan wijst op het gemeenschappelijke, op het collectieve, op de behoefte aan verbindingen in tijden van fragmentatie.
Het benadrukt ook het belang van audiovisuele productie in deze nieuwe fase. Met zorg gemaakte muziekvideo'sEen samenhangende artistieke richting, kostuums ontworpen als verlengstuk van het muzikale discours. In recente Drasen-producties lijkt bijvoorbeeld elk shot een narratieve intentie te weerspiegelen; elke esthetische keuze draagt bij aan de identiteit van de film.
Misschien is de oorspronkelijke vraag —Wat gebeurt er bij Pego?— heeft geen eenduidig antwoord of een definitieve benaming. Misschien is het geen hausse in de klassieke zin, noch een radicale breuk met het verleden, maar een stille mutatieDezelfde creatieve energie die voorheen in het meervoud tot uiting kwam, neemt nu het enkelvoud aan zonder de gemeenschappelijke wortel volledig te verlaten.
